مقاتل گويد : فمن يعمل مثقال ذرّه خيرا يره يوم القيمه فى كتابه هر كس به اندازه وزن ذرّه كار خير كند آن را در پرونده خود ميبيند ، پس به سبب آن خوشنود مىشود ، و همچنين هر كس به قدر وزن ذرّه كار شرّ كند آن را در پرونده خود ميبيند پس اين پرونده او را ناراحت مىكند ، گويد و بوده است يكى از ايشان كه عملش كم است اينكه ثواب بسيار داده شود و ميگويد ، ما پاداش داده ميشويم بنا بر آنچه عطا ميكنيم ، و ما آن را دوست داريم ، و يسير از آنچه دوست دارد و مسامحه بگناهان صغيره مىكند و ميگويد : قطعا خداوند و عده آتش داده بر اهل كبائر ، پس خدا نازل فرمود اين آيه را كه ايشان را ترغيب نمايد در قليل از خير و تحذير نمايد ايشان را از گناه كم . و از ابى عثمان مازنى از ابى عبيده روايت كرده كه صعصعه بن ناجيه جد فرزدق ( شاعر ) وارد شد بر رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله در جمعى از واردين بنى تميم ، پس گفت پدرم فداى تو باد ، اى رسول خدا ، مرا وصيّت خوبى بفرما ، فرمود ، تو را سفارش ميكنم در باره مادر و پدرت و خويشان نزديكت ، گفت زيادتر بفرمائيد اى رسول خدا فرمود ، حفظ فرما ميان دو لب و دو پاى خود را ( يعنى زبان و عورتت را از حرام حفظ كن ) سپس فرمود رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله چيست آنچه كه به من رسيده كه تو آن را نمودهء گفت ، يا رسول اللَّه ديدم مردم را كه در غير راه هستند و ندانستم صواب و صحيح كدام است جز آنكه دانستم ايشان بر آن نيستند ، پس ديدم ايشان را كه دختران نوزاد خود را زنده بگور ميكنند ، پس دانستم كه خداى ايشان چنين نفرموده ، پس من نگذاشتم ايشان را كه چنين كنند دختران نوزاد را